Słowiańska nazwa koper pochodzi od słowa „kopeć”, co oznaczało zapach

W dawnej Polsce używano go zarówno jako wykwintnej przyprawy, jak i wszechstronnie działającego leku. Marcin z Urzędowa pisze: „koper włoski znają ludzie wszyscy we Włoszech, silnej wagi, albowiem kołacze, chleby z nim czynią”. Wierzono, że korzeń jego „w occie warzony, wyrzuty przy gorączce oddala”, a popiół ze spalonego ziela po pól łyżki rano i wieczorem zażywany „zawroty głowy uśmierza”. Korzeń palony miał także „gruczoły otwierać i poty wzmacniać”. Na zaflegmienie piersi używano wina i miodu koprowego przyrządzonego z korzenia, drożdży i syty miodowej. W podobnym celu stosowano syrop z korzeni lub nasion, gotowanych z cukrem lodowatym. Często pito go z mlekiem. „Na oczy ciemne, płynące” używano specjalnej wody z korzenia. W medycynie ludowej wywar ze sproszkowanych nasion uważano za środek ogólnie wzmacniający, służący też do przemywania oczu, „gnojących się” ran i nacierania głowy „na porost włosów”. Stosowano również owoce przy katarze żołądka i regulacji miesiączkowania u kobiet oraz jako środek moczopędny. Właściwości i zastosowanie w lecznictwie domowym Koper wioski wykazuje działanie rozkurczowe, wykrztuśne, pobudzające trawienie, wiatropędne i mlekopędne.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim serwisie! Jestem zawodowym architektem wnętrz. Na tym serwisie zamieszczam moje pomysły na aranżację pomieszczeń i wyposażenie domu mam nadzieję, że moje pomysły Ci się spodobają. Zapraszam również do komentowania i likowania mojego profilu na fb.
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)